Misverstanden in de liefde tussen ouder en kind.

Witte chocolade, ik heb het nooit lekker gevonden. Mijn vader wel. Hij was dol op witte chocolade. Toen ik puber was, mijn ouders waren gescheiden, kreeg ik van mijn vader zo af en toe een reep witte chocolade. Pijnlijk vond ik dat… het voelde altijd als een afwijzing. Ik hield van bruine chocolade, het liefst nog met hazelnoten (met karamel en zeezout bestond toen nog niet). Witte chocolade lustte ik niet en dat hij dat niet wist was het bewijs dat hij dus niet van me hield. Zoals zo veel van zijn gedrag me in die periode dat gevoel gaf.

Jaren en vele ruzies later hadden mijn vader en ik elkaar weer gevonden. We zijn samen op vakantie naar Australië geweest en daar bespraken we het chocolade probleem. Vanuit zijn optiek kocht hij met die reep witte chocolade een momentje genieten voor mij. Hij was er zo dol op en deze delicatesse kocht hij dan om mij ook zo te laten smullen. Het werd me duidelijk dat die reep witte chocolade geen afwijzing was, maar juist een daad van liefde.

Helaas gebeurt het heel vaak in gezinnen dat een aardige handreiking juist wordt ervaren als een pijnlijke afwijzing. De liefde die ouders voelen voor hun kinderen wordt lang niet altijd zo geïnterpreteerd door hun kinderen. Andersom trouwens ook niet.

In mijn werk met gezinnen ga ik vaak opzoek naar de misverstanden in de liefde, naar de gebaren die anders, meer liefdevol geïnterpreteerd kunnen worden en naar een manier van communiceren die de kans op deze pijnlijke misverstanden kan verkleinen. Zodat de liefde die er is ook echt gevoeld wordt door de gezinsleden en ze helpt te groeien en verbinden.

Wil jij ook weer meer verbinding voelen in jouw gezin? Wil jij weten hoe je door anders te communiceren de kans op misverstanden verkleind? Ben je op zoek naar een manier om meer gezelligheid thuis te creëren? Neem dan contact op met Het Sleutelbos.